Notice: Trying to access array offset on value of type null in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/welcome-back-buyer/inc/settings/Options.class.php on line 255

Notice: Trying to access array offset on value of type null in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/welcome-back-buyer/inc/settings/Options.class.php on line 255

Notice: Trying to access array offset on value of type null in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/welcome-back-buyer/inc/settings/Options.class.php on line 255

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 776

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 776

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 777

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 777

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 778

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 778

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 758

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 759

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 760

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 761
Dagboekarchief: noodhulp voor Zuid-Israël - Christenen voor Israël
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Dagboekarchief: noodhulp voor Zuid-Israël

    Joanne Nihom - 24 juli 2014

    Direct nadat de raketaanvallen vanuit de Gazastrook op Israëlische burgerdoelen in het begin van deze maand verhevigden, startte Christenen voor Israël samen met Hineni Jeruzalem en het Jaffa Instituut een noodactie op voor de mensen in de gebieden die het zwaarst worden getroffen door de terreur van Hamas. Journaliste Joanne Nihom houdt een dagboek bij waarin ze de ontwikkelingen rond die noodactie volgt. Hier leest u de belangrijkste gebeurtenissen van de afgelopen weken.

    Lees hier de nieuwste updates van het dagboek

    Zondag 13 juli, 07.00 uur

    “Normaal concentreren we ons op Sderot en Jeruzalem, maar nu zijn er zo veel geraakte gebieden… Ik weet gewoon niet waar we moeten beginnen.” Benjamin Philip, directeur van Hineni, praat snel en gehaast. Hij wil geen seconde van zijn kostbare tijd verliezen. “Vandaag bekijk ik samen met mijn team in welk deel van Israël de nood het hoogst is. Ook komt Roger Van Oordt langs om te bespreken hoe Christenen voor Israël ons kan helpen. Dan is het extra druk in onze gaarkeuken, dus daar moet ik ook helpen. Normaal maken we zo’n tweehonderdvijftig maaltijden per dag. Maar nu, door de omstandigheden in het zuiden, zijn het er minstens vijfhonderd. Vanwege de luchtalarmen willen de mensen extra eten in huis hebben. Ze gaan liever de deur niet vaker uit dan nodig is.”

    Ondanks dat het nog vroeg is gaat de telefoon non-stop. De voedselpakketten voor de verschillende regio moeten worden besteld en dat heeft veel haken en ogen. “We willen ze in een speciale tas doen die makkelijk is om mee te nemen als je naar een schuilkelder vlucht, met een schouderhengsel. In de tas zitten snacks, spelletjes en boeken. Bij veel bedrijven is door de situatie in het zuiden een grote onderbezetting. Veel mannen zijn opgeroepen voor het leger en veel moeders zijn thuis omdat het vakantie is en er vrijwel geen kinderopvang is. Normaal gaat het bestellen van pakketten vrij makkelijk. Nu heb ik te maken met invallers en ook met grote vertragingen. Het hele land is ontregeld.”

    Gedurende de week spreek ik Benjamin een aantal keren, maar steeds kort: hij heeft geen tijd. Al zijn energie en tijd wordt gestoken in het klaarmaken van de voedselpakketten, het rondbrengen daarvan en het opvangen van mensen met psychologische problemen door de continue spanning in het land. Tussendoor is er ook nog de zorg voor zijn gezin.

    Vrijdag 18 juli, 15.00 uur

    Het grondoffensief is gisterenavond begonnen. Benjamin is even thuis, bij zijn gezin in Ashdod. “Het is de schuilkelder in en uit, het stopt maar niet.” Met elkaar bellen lukt niet, want we worden steeds door het luchtalarm onderbroken. “Laten we zondagmorgen bellen, het heeft nu geen zin, ik wens je sjabbat sjalom”, besluit Benjamin het gesprek.

    Zondag 20 juli, 08.00 uur

    Benjamin belt mij vanuit de auto. Hij is onderweg van Ashdod naar het kantoor van Hineni in Jeruzalem. “Ik heb even tijd om te praten.” Ondanks dat het gisteren sjabbat was, de Joodse rustdag, is hij doodmoe. “Het slapen gaat niet, je bent continu alert. Het zijn niet alleen de raketten, maar ook almaar het geluid van vliegtuigen. Het lijkt wel nooit meer stil te worden. Ik ben moe, maar je hoort mij niet klagen, hoor. De situatie van heel veel mensen in het zuiden is nog veel erger. Afgelopen donderdag en vrijdag zijn we begonnen met het uitdelen van de eerste voedselpakketten. Vooral in kindertehuizen in het zuiden, onder andere in Ashkelon (een stad op zo’n 15 kilometer van de Gazastrook, red.). De regering heeft besloten dat de tehuizen in het zuiden, waar voornamelijk kinderen uit kansarme gezinnen wonen, voorlopig dicht gaan. Met de continue rakettenregen is het te moeilijk ze te beschermen. Een groot deel van die kinderen komt uit Sderot, vlak bij de grens met Gaza. Op dit moment leven de mensen daar ongeveer in hun schuilkelders, ze komen er bijna niet meer uit. Vanmiddag gaan we weer naar Ashkelon en Ashdod om pakketten uit te delen. In totaal met vorige week zullen het er zo’n duizend zijn. Maar het is een druppel op een gloeiende plaat”, zegt Benjamin zuchtend. “We kunnen de aanvragen bijna niet aan.”

    Terwijl we met elkaar praten, moet Benjamin ons gesprek af en toe onderbreken omdat er andere telefoontjes tussendoor komen. Maar ook omdat het luchtalarm af en toe gaat. Dan moet hij zijn auto uit en gaat hij aan de kant liggen. “Deze situatie raakt iedereen in het land op de een of andere manier, maar vooral de mensen in het zuiden. Zij leven al zo lang onder druk. Ik word continu gebeld voor nog meer voedselpakketten en nog meer hulp bij psychische nood. Onze medewerkers en vrijwilligers draaien overuren. Wat zijn we blij zijn we met de hulp van Christenen voor Israël. Vorige week hun fysieke aanwezigheid. Ook de demonstratie in Amsterdam, mede georganiseerd door Christenen van Israël, is de mensen hier niet ontgaan. En dan natuurlijk de daadwerkelijke steun. De band tussen Christenen voor Israël en Hineni is sterk en daar ben ik trots op. De huidige situatie zal nog wel even duren, en we zijn in gesprek wat er verder nog moet gebeuren. Weet je, de inhoud van de pakketten is belangrijk, omdat mensen van alles nodig hebben, maar belangrijker is dat ze weten dat Joden en christenen vanuit de hele wereld hun liefde en solidariteit betuigen door financieel bij te dragen aan dit gebaar. Dat is van onschatbare waarde.”

    Dinsdag 22 juli

    Benjamin heeft het zo druk, dat telefoneren er vandaag niet in zit. Hij stuurt mij een sms’je. “We hebben net twintig Holocaust-overlevenden uit Sderot ontvangen voor een gratis lunch in ons centrum in Jeruzalem. In Sderot heb je, als het alarm afgaat, vijftien seconden om naar een veilige plek te komen. De mensen daar zijn helemaal op van de spanning. Even eruit en een andere omgeving deed ze goed. Allemaal blijde gezichten, daar doen we het voor!”

    Donderdag 24 juli, 23.00 uur

    De telefoon gaat. Ik schrik. De telefoon gaat nooit zo laat. Het is Benjamin Philip van Hineni. “Wat ik vandaag heb meegemaakt… Tijdens de distributie van de voedselpakketten in Ashkelon ging plots het luchtalarm. We vluchtten snel het dichtstbijzijnde gebouw in. Vervolgens een gigantische knal. Vijf minuten later toen we weer naar buiten kwamen, zagen we dat een raket precies boven het gebouw door het afweersysteem was uitgeschakeld. De rook was nog te zien. Ik stuur je de foto die ik ervan gemaakt heb. Ik sta nog te trillen. De Eeuwige heeft ons beschermd, wat ben ik Hem dankbaar.”

    De rookwolken van de onschadelijk gemaakte raket, precies boven het gebouw.

    Ik ben net thuis van een feestelijke avond met vrienden uit een nabijgelegen Arabisch dorp. Met zo’n veertig man, een lange tafel met heel veel eten. We waren iets te vroeg en heb de vrouwen in de keuken geholpen met het voorbereiden van de maaltijd. Ook al verstaan we elkaar amper, -ze spreken geen Ivriet- het is geen probleem. Dat is het nooit. We begrijpen elkaar, ook zonder taal. Toen de zon onderging braken we samen het vasten van die dag met de traditionele Iftar, de maaltijd die gedurende de Ramadan genuttigd wordt. Na het eten was er verplicht kijken, op een groot scherm in de tuin, naar een Syrische dramaserie die iedere avond tijdens de Ramadan wordt uitgezonden. De beelden leken dramatischer dan ‘Goede Tijden, Slechte Tijden’. Terwijl ik Benjamin nog aan de telefoon heb, moet ik even gaan zitten. De overgang van zijn verhaal naar wat ik net meegemaakt heb, is te groot.

    Benjamin praat ondertussen verder. “We brachten voedselpakketten rond in Ashkelon. Langs de schuilkelders. Overvol met kinderen, je hebt geen idee. Het is vakantie, er is geen kinderopvang vanwege de situatie. Het is te triest. De schuilkelders zijn er niet op gebouwd om zo lang zo veel mensen te herbergen. In de meeste schuilkelders is geen airconditioning. Het is er vies en muf. Wat een ellende. Als we ophangen wens ik hem een rustige nacht.

    Vrijdag 25 juli, 07.00 uur

    De telefoon. “Sorry dat ik je zo laat belde gisterenavond”, hoor ik Benjamin aan de andere kant van de lijn zeggen. “Ik ben alweer onderweg van Ashod naar Jeruzalem. De pakketten voor de soldaten moeten gemaakt worden. Hopelijk mogen we ze zondag bij de grens afleveren. Wat gaan we doen: maken we een blog van het verhaal van gisteren of wachten we ermee tot volgende week?” Dan verbreekt de lijn. Op de radio hoor ik dat het luchtalarm in de omgeving van Ashdod net is afgegaan. In gedachten zie ik Benjamin en al die andere mensen die onderweg zijn naast hun auto’s liggen, terwijl ze wachten tot het weer veilig is.

    Als ik rond elf uur het verhaal uittyp, staat de radio aan. Onafgebroken zijn er meldingen van luchtalarmen, van het zuiden tot het midden van Israël. Wat een wereld! Ja, dit wordt een blog vandaag.

    Zondag 27 juli, 19.00 uur

    Heel even contact met Benjamin.

    “Net gaat het luchtalarm en ik roep naar onze tweeling van twee jaar dat ze verstoppertje moeten gaan spelen in de schuilkelder, ze lachen en hollen er snel naar toe. Dan een paar enorme knallen. De kinderen beginnen te huilen en ik zeg ze dat het vuurwerk is en dat ze niet bang hoeven te zijn. Het werkt. Ze stoppen met huilen. Maar hoe lang kan ik ze dit nog vertellen? Hoe lang duurt het nog totdat ze zich zullen realiseren dat ze iedere keer hollen voor hun leven, dat het helemaal geen spelletje is?”

    Maandag 28 juli, 10.00 uur

    Net zoals vorige week is het moeilijk Benjamin te bereiken. Dag en nacht is hij bezig daar waar nodig is te helpen. Ondertussen ‘lijkt’ het aan het front rustiger te worden. Ook zijn er berichten van een staakt-het-vuren, om gelegenheid te geven medicijnen en voedsel Gaza binnen te krijgen.

    Maandag 28 juli, 19.00 uur

    Vreselijke berichten op het nieuws. Een mortieraanslag op een basis en een terroristische aanslag via een tunnel. Gesproken wordt over zeker tien doden, allemaal soldaten. Ik kan alleen maar stil zijn.

    Maandag 28 juli, 23.00 uur

    De telefoon gaat. Inmiddels ben ik het gewend dat Benjamin zo laat belt. “Ik kom net terug in Jeruzalem, je wilt niet geloven wat er vandaag allemaal gebeurd is. We waren pakketten brengen naar het front. Dat is hard nodig. De meeste jongens zijn al in weken niet thuis geweest. Het zijn rugtassen met daarin onder andere deodorant, zeep, een nagelschaartje, speciale voetcrème, shampoo, een fles met mondwater, vochtopnemende sokken, T-shirts, onderbroeken, een speciale deken in een tas die ook als kussen gebruikt kan worden en een boekje met gebeden.

    Wilt u deze pakkettenactie steunen? Dat kan via onze noodactie voor Zuid-Israël.

    Doneer online

    Door onze goede contacten met het leger mogen we heel dichtbij komen, tot de plekken waar de ploegen elkaar afwisselen. Tijdens een stop aan het eind van de middag ontmoetten we jongens van een commando-eenheid. Doodmoe, maar gemotiveerd. Ook zijn ze gefrustreerd. De instructrices die ze hebben zijn duidelijk, maar het is niet altijd makkelijk uit te voeren. Drie keer nadenken voordat je schiet. Te veel kinderen en vrouwen komen ze tegen, ze worden als schild gebruikt door de Hamas. Het zijn geen fabeltjes, deze jongens hebben het met hun eigen ogen gezien, helaas.

    Na een half uur nemen we afscheid. Tien minuten later horen we op de radio dat er een mortieraanslag is, op de plek waar we net vandaan komen. Acht gewonden, vier doden.

    Ik was in shock, ik heb net nog met die jongens zitten praten. Ik kan je vertellen, dat ik een extra gebed heb gezegd. We reden door naar de volgende post met paratroepers, ook daar tragische verhalen. Er heerste toen we aankwamen een onrustige sfeer. Ik werd ook verplicht een kogelvrijvest en een helm op te doen. Ook bij deze mannen veel frustratie en onduidelijkheid: gaan we wel of niet door? Wat beslist de politiek, is er wel of niet een staakt-het-vuren. Ze weten ook weinig. Ze mogen geen radio of telefoon bij zich mogen dragen, omdat ze dan zichzelf kunnen verraden door de verbinding.

    Na alle pakketten afgeleverd te hebben, vertrokken we. Nog geen vijf minuten later het bericht op het nieuws dat terroristen via een tunnel naar boven zijn gekomen en een aanslag wilden plegen. Het is verhinderd, maar er zijn doden en gewonden gevallen. Ik was weer in shock. Het is de plek waar we net waren. Als we iets laten waren vertrokken, hadden we er middenin gezeten. Dan realiseer je je hoe het leven in een minuut, wat zeg ik, in een seconde kan veranderen.”

    Dinsdag 29 juli, 21.00 uur

    “Net weer sirenes hier in Jerusalem. Ik blijf vannacht op kantoor slapen. Mijn vrouw is in het ziekenhuis met haar moeder, zij voelde zich niet goed. En ik heb onze tweejarige tweeling bij mij. Het is onverantwoord om nu terug naar Ashdod te rijden, veel te gevaarlijk. Het was weer een drukke dag vandaag. We hebben bij zeker vijf legerpunten pakketten gebracht, maar we mogen niet meer dichtbij komen zoals gisteren, het is te gevaarlijk. We spreken ergens af en dan komt een jeep alles ophalen. Ik ga proberen wat te slapen, ik spreek je morgen.”

    Lees hier het dagboek van de eerdere weken terug

    Lees hier meer over de noodactie voor het Jaffa Instituut

    Over de auteur