Notice: Trying to access array offset on value of type null in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/welcome-back-buyer/inc/settings/Options.class.php on line 255

Notice: Trying to access array offset on value of type null in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/welcome-back-buyer/inc/settings/Options.class.php on line 255

Notice: Trying to access array offset on value of type null in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/welcome-back-buyer/inc/settings/Options.class.php on line 255

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 776

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 776

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 777

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 777

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 778

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 778

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 758

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 759

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 760

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 761
Obama’s geheime Iranpolitiek (deel 3) - Christenen voor Israël
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Obama’s geheime Iranpolitiek (deel 3)

    Yochanan Visser - 23 februari 2015

    Lees hier deel 1

    Lees hier deel 2

    In November 2013 toen het interim akkoord met Iran over het nucleaire programma werd gesloten, introduceerde Obama een asymmetrische benadering voor de onderhandelingen met Iran. Hij begon permanente Amerikaanse concessies uit te wisselen voor Iraanse gebaren van tijdelijke beheersing.

    Gevaarlijke concessies
    De belangrijkste Iraanse gebaren waren het omvormen van de voorraad hoog verrijkt uranium 20% in uranium 5%, een bevriezing van het aantal centrifuges en een tijdelijke stop op bouwactiviteiten aan de plutonium reactor in Arak. Al deze maatregelen kunnen gemakkelijk worden teruggedraaid in tegenstelling tot de opgeschorte sancties tegen Iran en het vrijgeven van bevroren Iraanse tegoeden bij banken.

    De Amerikanen erkenden nu plotseling het recht van Iran om uranium te verrijken en gingen akkoord dat alle restricties op het nucleaire programma van een beperkt karakter zouden zijn en een tijdelijk karakter zouden hebben. Dit waren in feite grote concessies omdat ze nu ook de positie weergeven van de vijf permanente leden van de VN Veiligheidsraad. (De 5 landen die samen met Duitsland de zogenaamde 5+1 landen vormen).

    Obama heeft herhaaldelijk verklaard dat het interimakkoord het nucleaire programma van Iran tot stilstand heeft gebracht. Het akkoord bevroor echter slechts Amerikaanse acties en had nauwelijks effect op de voortgang in het Iraanse atoomprogramma.

    De overeenkomst beperkte slechts de verrijkingscapaciteit en de voorraad hoog verrijkt uranium.Er stond niets in het akkoord over de militaire componenten van het programma: ballistische raketten en explosieve ladingen van raketten. De Iraanse experts hebben sindsdien vooruitgang geboekt op het terrein van centrifuges en de ontwikkeling van allerlei andere componenten van het programma.

    Het is daarom duidelijk dat Iran in een sterkere positie is komen te verkeren dan aan het begin van de periode dat het interimakkoord van kracht werd. Dit komt ook tot uiting in de onderhandelingspositie van Iran, het regime voelt zich sterker dan ooit tevoren en ridiculiseert het Westen.

    Open ogen
    We kunnen vaststellen dat Obama geen illusies had over de asymmetrie in de onderhandelingen en dat hij de onderhandelingen met open ogen voerde. Het Witte Huis deed er immers van alles aan om de waarheid verborgen te houden voor het Amerikaanse publiek. Bijvoorbeeld in november 2013 werd in plaats van de tekst van het interimakkoord een fact sheet gepubliceerd dat misleidend was. Het document stond vol met termen als ‘gestopt’ ‘teruggedraaid’ en ‘ontmanteld’. Het document gaf de indruk dat de Iraniërs hadden ingestemd met het ontmantelen van hun nucleaire programma.

    De Iraanse minister van Buitenlandse Zaken weigerde echter het spel mee te spelen. Hij protesteerde publiekelijk. ‘De versie van het Witte Huis bagataliseert Amerikaanse concessies en overdrijft de Iraanse verplichtingen’, zei Javad Zarif in een televisie-interview. Hij daagde zijn interviewer uit om ook maar één verwijzing naar ontmanteling in het akkoord te vinden.

    De Iraanse president Rouhani ging nog verder en zei tegen CNN dat Iran onder geen voorwaarde akkoord zou gaan met de ontmanteling van centrifuges. Iran heeft 19.000 centrifuges waarvan 9000 daadwerkelijk uranium opwerken. Obama was op hetzelfde moment bezig om journalisten het verhaal op de mouw te spelden dat Iran onder een definitief akkoord slechts 4000 centrifuges kon behouden.

    CNN interviewer Zakaria zei na het interview dat de Iraanse opvatting over hoe een toekomstige overeenkomst eruit zou moeten zien een gigantisch obstakel was die de kans op een akkoord minimaal maakte. Niet lang daarna gaf Ayatollah Khamenei aan dat onder een permanent akkoord de ontwikkeling van een ‘industrieel nucleair programma’ toegestaan zou moeten worden.

    Verrassing
    Khamenei’s harde opstelling kwam zonder twijfel als een verassing voor Obama. Toen de president het interim akkoord met Iran goedkeurde had hij niet erkend dat de beide doelen van de onderhandelingen met Iran – Iran uit haar isolement halen en tegelijkertijd het nucleaire programma ontmantelen – niet verenigbaar waren.

    Vanuit Obama’s oogpunt bezien stelde hij Khamenei een overeenkomst voor die de Iraanse leider niet kon weigeren. Volgens analisten die de president adviseerden zou de Iraanse leider wanhopig op zoek zijn naar een dergelijke deal met de VS. De prijs die Iran daarvoor moest betalen: een nucleair programma waarmee hij zijn gezicht kon redden, zou de Iraanse leider wel willen betalen, volgens Obama en zijn adviseurs.

    Maar het werd al snel duidelijk dat Khamenei er juist op gokte dat Obama akkoord zou gaan met een deal waarmee de president zijn gezicht kon redden, zelfs wanneer Iran door zou gaan met haar omvangrijke nucleaire programma. Khamenei was er klaarblijkelijk van overtuigd dat Obama toe zou geven zelfs wanneer Iran er op stond om door te gaan met een industrieel programma.

    Theoretisch gezien zou Khamenei’s onverzettelijkheid Obama een mogelijkheid hebben kunnen bieden om te erkennen dat de tweede ronde van zijn toenaderingsprogramma mislukt was. En hij had dan met het Congres en de bondgenoten in het Westen kunnen werken aan het terugwinnen van het verloren overwicht op Iran.

    Het was echter duidelijk dat hij ervoor koos om het onderhandelingsproces levend te houden door verder toe te geven. In plaats van het opschorten van de onderhandelingen betaalde hij Iran letterlijk in de vorm van opheffing van bepaalde sancties. Dit leverde Iran extra inkomsten op van zevenhonderd miljoen dollar per maand. Maar ook op het gebied van het nucleaire programma deed hij opnieuw concessies.

    Concessies nucleair programma
    Obama stond toe dat Iran nucleaire faciliteiten behield die Iran in feite illegaal had gebouwd. Voorbeelden zijn Natanz, Fordow en Arak. Over Fordow had Obama aan het begin van de onderhandelingen gezegd dat de Iraniërs voor een vreedzaam atoomprogramma geen versterkte ondergrondse faciliteiten nodig hadden. Hij zei toen ook dat Iran zeker geen zwaarwaterreactor zoals in Arak nodig had. De vraag dient zich nu aan of de Iraniërs überhaupt bereid zijn om onderdelen van hun nucleaire programma terug te draaien. Het antwoord op die vraag is dus nee.

    Voor een meerderheid in het Amerikaanse Congres en voor alle Amerikaanse bondgenoten in het Midden-Oosten is dit gegeven duidelijk. Voor hen is het duidelijk dat de enige wijze waarop de positie van het Westen gered kan worden is om iets terug te winnen van het overwicht op Iran. Vandaar dat een groep senatoren nu wetgeving voorbereidt die het opnieuw invoeren van sancties verplicht in het geval de Iraniërs opnieuw geen overeenkomst sluiten tegen de tijd dat de interimovereenkomst verloopt.

    Toespraak Netanyahu
    Het is hierom dat de Israëlische premier Netanyahu een uitnodiging ontving van het Congres om over Iran te spreken voordat de termijn van de interimovereenkomst verstrijkt.

    Obama heeft er alles aan gedaan om de uitnodiging in een kwaad daglicht te stellen en beschuldigde de Israëlische premier zelfs van het breken van protocol omdat hij het Witte Huis niet tijdig zou hebben ingelicht over de uitnodiging. Dat bleek achteraf niet waar te zijn maar het was genoeg om een heftige discussie los te maken in Israël en de VS over de beslissing om Netanyahu de toespraak te laten houden.

    De president doet het voorkomen alsof zijn geschil van mening met Netanyahu persoonlijk van aard is. Hij doet dat om de strategische meningsverschillen tussen beide leiders uit de aandacht van de media te houden. De president is zich ervan bewust dat Netanyahu niet alleen is in zijn opinie over de huidige Amerikaanse benadering van Iran. De gehele Israëlische elite en een groot deel van het Amerikaanse Congres is het eens met de premier dat Obama’s politiek ten opzichte van Iran onjuist is.

    De President stelt echter zijn opponenten in het Congres als oorlogszuchtig voor en doet het voorkomen alsof er slechts keus is tussen zijn toenadering tot Iran en een andere oorlog. Dit gaat voorbij aan de politiek die door iedere president sinds Jimmy Carter is nagestreefd, namelijk het in bedwang houden van Iran op alle fronten en niet slechts in de nucleaire arena.

    Obama verbergt deze optie echter omdat hij anders eerlijk moet zijn tegen het Amerikaanse publiek en zijn obsessieve vasthoudendheid aan een strategie die hij vanaf het begin adopteerde, zal moeten erkennen. De onthutsende resultaten van deze strategie zijn voor iedereen zichtbaar en vermeerderen bijna met de dag.

    Hardnekkig geloof
    Volgens de ideologie en strategie van Obama is het effectiever om Iran te integreren in het internationale diplomatieke en economische systeem. Dat is beter dan het toepassen van meer druk om het agressieve gedrag van Iran te beteugelen.

    Ondanks alle bewijzen die duiden op het tegendeel blijft Obama geloven dat zijn methodes werken. Tijdens een interview in maart 2014 beweerde hij dat zijn benadering de hervormers in Iran versterkt en dat er daardoor sprake zou zijn van hervormingen in Iran. Hij gaf aan dat het zelfs wel twintig jaar zou kunnen duren maar dat Iran uiteindelijk dankzij zijn strategie weer een normaal land zou worden.

    Misschien heeft de president gelijk en zal globalisatie de Islamitische Republiek uiteindelijk normaliseren. Ondertussen worden de door de wol geverfde misdadigers in Teheran die de president heeft benoemd tot zijn strategische partners in een nieuwe wereldorde, echter sterker en brutaler. Zij komen steeds dichter bij de capaciteit om uit te breken naar een atoomwapen en krijgen meer vertrouwen in hun doel van wereldoverheersing. Op voorwaarde dat zij hun nucleaire ambities opzij zetten heeft de president hen een pad naar het einde van de isolatie en een weg om ‘een succesvolle regionale macht’ te worden, aangeboden.

    Het regime in Teheran is er op zijn beurt tegen betaling van een minimale prijs in geslaagd om economische en politieke voordelen te halen uit deelname aan het gezamenlijke plan van actie. Verder zijn de Iraanse leiders erin geslaagd om hun nucleaire ambities te bewaken en de middelen te verwerven om die ambities te verwezenlijken. Zij zijn erin geslaagd om het machtigste land op aarde te overkomen en hebben dus reden om over te lopen van zelfvertrouwen.

    Over de auteur