Notice: Trying to access array offset on value of type null in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/welcome-back-buyer/inc/settings/Options.class.php on line 255

Notice: Trying to access array offset on value of type null in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/welcome-back-buyer/inc/settings/Options.class.php on line 255

Notice: Trying to access array offset on value of type null in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/welcome-back-buyer/inc/settings/Options.class.php on line 255

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 758

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 759

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 760

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 761
Midden in de coronawoestijn - deel 3 - Christenen voor Israël
  • David en Jonathan uren zoet met een stuk bouwstellage. - Foto: Fraidzjah
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Midden in de coronawoestijn – deel 3

    Fraidzjah - 17 april 2020

    Langzaamaan, zo per dag een paar centimeter, verkleint onze wereld. Scholen, kindergroepen, winkels, speeltuintjes gesloten en toegestaan om je maar 100 meter van je huis te begeven. Tijdens het Pesachfeest was ook dit niet meer toegestaan. Van een superdrukke zesdaagse werkweek met alle verplichtingen gedetailleerd ingepland en het alleen opvoeden van onze twee jongens, naar een verstilling van huisje-boompje-beestje.

    Dat huisje eerst maar eens. Zo vlak voor Pesach heb ik de gelegenheid gebruikt om alles uit de kasten te trekken, letterlijk genomen dus. Volgens de jongens maak ik een rommel. Maar schoon wordt het. Daarna gingen de houten luiken die buiten de zon van de ramen weghouden aan twee kanten in de olie. Je hoort het hout bijna slurpen. Een jaarlijks terugkerend karwei dat ruim de tijd geeft om na te denken. Is het echt al een jaar geleden dat ik hier met dezelfde olie stond te zwaaien? Als ik hier volgend jaar zo weer sta; hoe kan ik dan op het komende jaar terugkijken? Op welke manier kan deze wereld verder met de coronacrisis tussen de kiezen?

    Het boompje wordt vertegenwoordigd door de jonge perzik waarvan ik tientallen bloesempjes en kleine vruchtjes van de takjes af ritsel. Enkele grootsten krijgen een kans, maar ik prefereer dat de groeikracht uitgaat naar het opgroeien van de stam zelf.

    “Verrassend genoeg brengt de beperking een mooie toenadering tot elkaar. Na deze laatste weken zijn ze alle elf onafscheidelijk.”

    Evenals alle buren neem ik de tuin grondig onder handen. Nu na meer dan een maand fulltime thuis te moeten zijn, stralen overal de bloemen, zijn pergola’s gebouwd met de palen die er al tijden lagen, maar waar geen tijd voor was. Er worden grote stukken zand van het gedeelte waar onze huizen op staan gemengd met droge koeienmest en ingekaderd met rolkeien uit de droge rivierbedding naast het dorp. De buren planten er bloemstekken in die al besteld waren. We zaaien groenten- en kruidenzaad en trekken groenten zoals uien, paksoi, sellerie, wortels en kool in de groei die met wat blad uit de supermarkt kwamen.

    De aanvoer van boodschappen is problematisch. De supermarkt is op verre afstand en levert door tijdelijke onderbezetting maar een keer per twee weken. Laatst werden alle boodschappen besteld door het gehele dorp niet per adres uitgedeeld maar in het midden van het dorp gedumpt zonder dat we dit wisten. Daarom zijn verse groeten naast je huis tegenwoordig kostbaar als water.

    Ook het beestje krijgt mijn aandacht. De kippen mogen het hok uit, besluit ik ineens roekeloos. De wilde lentebloemetjes staan nog net even op het zand en zullen zo weggeschroeid worden door de hete wind. Beter dat het koppeltje kippen hiervan genieten kan. Als de kinderen de deur van het hok open doen, zie ik verbaasd dat ook voor kippen geldt dat het gras groener is bij de buurman. Als een magneet worden ze aangetrokken door mijn bloementuin. Nee! Na een hoop gekakel en gestress zit het groepje weer op stok. Verward leggen ze zelfs de volgende dag geen eitjes meer, wat ik overigens wel begrijpen kan. En verontwaardigd meent David dat “mama’s bloemen toch veel lekkerder zijn!” Precies ja …

    De cirkel van onze begrensde leefomgeving is rond met het pleintje. Ons huis is een van de vijf die er rondom heen is gebouwd. Het ligt afgezonderd van het kleine dorp en vormt nu ongedacht een schone enclave in de problematische situatie rond om ons. De elf kinderen in de leeftijd van 10 tot 2 jaar konden van de een op de andere dag niet meer met kinderen uit het dorp in contact komen vanwege de strenge beperkingen. Onderling spraken wij als ouders af dat wanneer de vijf families gezamenlijk niemand anders zouden ontmoeten, we onze kinderen en onszelf de gelegenheid konden geven om vrij met elkaar om te gaan zonder al te grote kans op besmetting. Alle kinderen gaan niet bij elkaar naar binnen, iets dat anders heel gewoon is, wassen hun handen bij thuiskomst en wij als ouderen komen niet te dicht bij elkaar in de buurt.

    In deze situatie had ik verwacht dat David en Jonathan na niet al te lange tijd zichzelf zwaar zouden vervelen. Maar ik moet hen nota bene ’s morgensvroeg tegenhouden omdat ze nog in pyama halsoverkop naar beneden zouden rennen. Verrassend genoeg brengt de beperking een mooie toenadering tot elkaar. Na deze laatste weken zijn ze alle elf onafscheidelijk.

    Allereerst zijn alle fietsjes met en zonder zijwielen, steppen en skateboards uit de tuinen gehaald en worden op het pleintje door elkaar heen gebruikt. Ineens kunnen alle kleintjes zelfstandig fietsen en Jonathan weet zelfs alleen te beginnen en af te stappen. Ik laat met wat begeleiding een bouwstellage de helling af stuiteren naar het pleintje en als de kinderen erop uitgeklommen zijn, is het ineens een tent door er afgedankte lakens omheen te knopen. Uren en dagenlang wordt er gespeeld.

    Vanuit de keukenramen houden we hen in de gaten. Af en toe blèr ik in het Nederlands naar beneden dat David en Jonathan hun pet tegen de krachtige zon weer op moeten doen en met een gezicht van ‘heb je mam weer’ wordt dat dan snel gedaan. Dit nadat ik het grotere buurmeisje van acht jaar de pet van het pleintje raapte en gedecideerd op Jonathan’s koppie zag drukken. Ik ben bang dat ons fijne geheimtaaltje inmiddels door de anderen begrepen wordt …

    Over de auteur