Notice: Trying to access array offset on value of type null in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/welcome-back-buyer/inc/settings/Options.class.php on line 255

Notice: Trying to access array offset on value of type null in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/welcome-back-buyer/inc/settings/Options.class.php on line 255

Notice: Trying to access array offset on value of type null in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/welcome-back-buyer/inc/settings/Options.class.php on line 255

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 776

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 776

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 777

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 777

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 778

Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/woocommerce/includes/wc-formatting-functions.php on line 778

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 758

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 759

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 760

Notice: Trying to access array offset on value of type bool in /home/cvi/domains/christenenvoorisrael.nl/public_html/wp-content/plugins/wc-gallery/includes/functions.php on line 761
Ik hoop dat alles weer gewoon wordt - Christenen voor Israël
  • - Foto: Janita Sassen
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Ik hoop dat alles weer gewoon wordt

    Binyomin Jacobs, opperrabbijn - 8 juni 2020

    Vandaag een aantal ‘gewone’ werkzaamheden verricht. Maar ja, wat is ‘gewoon’, vraagt u zich af. Ik kan u, als u zich dat afvraagt, geruststellen, want ik vraag me dat ook regelmatig af. Maar ik noem dan maar even ‘gewoon’ de verjaardagbrieven die ik verstuur aan hen die op-leeftijd-zijn of een speciale leeftijd bereiken, zoals die mevrouw die haar honderdste verjaardag heeft gevierd en die ik dus niet kon bezoeken vanwege … juist! Vanwege corona.

    ‘Gewoon’ noem ik ook kwesties rondom antisemitisme/antizionisme, zoals het gezeur rondom de brief van de Raad van Kerken die ze verstuurd hebben aan de Nederlandse Minister van Buitenlandse Zaken, zogenaamd omdat ze Israël willen helpen. Hun argumentatie is dat ze Israël willen behoeden voor een misstap. Maar omdat ik kennelijk niet genoeg weet wat politiek is, dacht ik even: als de Raad van Kerken Israël wil behoeden voor een misstap, dan hadden ze de Ambassadeur van Israël in Nederland moeten benaderen. Klinkt toch logisch?

    “Maar vandaag werd ik geconfronteerd met iets dat zelfs ik als buitengewoon ongewoon heb ervaren.”

    Toen ik na een studie in het buitenland naar Nederland terugkwam (alweer bijna 45 jaar geleden!) werd ik nooit nagescholden. Zo’n tien jaar geleden werd dat ‘gewoon’. Maar de Kerken? Die stonden als een blok achter ons, in mijn belvingswereld althans. Is dat nu dus ‘gewoon’, vraag ik mezelf af? Tot mijn ‘gewone’ bezigheden is ook het schrijven van artikeltjes, meer dan ooit, om zoveel mogelijk mensen binnen mijn gemeenschap te bemoedigen. (Mijn dagboek valt hier uiteraard niet onder, want als dat Joodse alleenstaanden bereikt, zullen ze zich nog ongelukkiger voelen!).

    ‘Gewoon’ is ook het natrekken of iemand van Joodse afkomst is. Ik denk even aan die man die gehoord heeft van zijn oma, op haar sterfbed, dat “wij Joden zijn, maar ik heb het je moeder nooit verteld. Ik wilde haar Auschwitz besparen”. Dit soort problematiek, want dat is het, is helaas ‘gewoon’. En dan mag ik gaan puzzelen. Puzzelen, hoor ik u vragen? Het gebeurt regelmatig dat zo’n oma een verzinsel is, om aandacht te krijgen of misschien wel een uitkering als oorlogsslachtoffer.

    ‘Gewoon’ zijn ook de reguliere telefoontjes. Mijnheer Jacobs, ik bel u zomaar even. U belt zoveel mensen om ze te bemoedigen, dus dacht ik, laat ik u maar eens bellen. En ‘gewoon’ is het om jongere collega’s te ondersteunen met het schrijven van artikeltjes of toespraken. En inmiddels zijn mijn zoom-lezingen en zoom-cursussen ook ‘gewoon’ geworden.

    Maar vandaag werd ik geconfronteerd met iets dat zelfs ik als buitengewoon ongewoon heb ervaren. Tijdens een van mijn huis/tuin bezoekjes op social distance werd het volgende aan mij voorgelegd: Ergens in de buurt van een boerderij liggen twee Joodse mensen begraven. Locatie onbekend. Of ik kan regelen en/of toestemming geef dat als hun graven zijn gevonden, zij alsnog op een Joodse begraafplaats kunnen worden herbegraven en of ik dan een grafzerk kan verzorgen.

    Waar gaat dit over? Een jongetje van zes jaar zat ondergedoken op een boerderij. Op die boerderij zaten nog meer Joden verborgen. Onderduiken was niet een samen op vakantie met mensen die het gezellig vinden om samen te zijn. Er waren spanningen, allen die ondergedoken waren, leefden in een constante angst. Bij dit jongetje van zes zat ook een Joods echtpaar van middelbare leeftijd. De man moest en zou iedere dag een borrel hebben. Maar de boer en boerin wilden dat absoluut niet. Al ware het alleen al om losbandigheid te voorkomen. Als de man te veel zou drinken zou hij voor allen een gevaar kunnen vormen door bijvoorbeeld de straat op te hollen, met de postbode te gaan spreken etc. De man eiste drank en dreigde allen te gaan verraden als hij zijn dagelijkse borrel niet zou krijgen.

    De boer en boerin konden het niet meer aan. De potentiële dronkaard was niet tot bedaren te brengen. Ook zijn echtgenote kon hem niet onder controle krijgen. De verzetsbeweging werd ingeschakeld, maar ook zij konden hem niet tot bedaren brengen. Er werd besloten om hem te fusilleren. Er kwamen twee verzetsstrijders (namen nog steeds bekend, maar beiden reeds overleden) en hij werd weggelokt onder het mom van een nieuw duikadres waar hij wel dagelijks zijn borrel zou krijgen. Hij ging mee. Maar zijn vrouw ook. Hoe er ook op haar werd ingepraat, zij liet haar man niet alleen. Beiden zijn gefusilleerd en ergens in de omtrek van de boerderij begraven, langs de weg of in een veld. Het jongetje van zes heeft het nu op zich genomen om hun graven op te sporen. Hij wil ze een waardig graf geven. Of ik wil helpen …

    Ik hoop dat alles weer gewoon wordt.

    Nee, dit gaat niet over de coronaperiode. Het is de titel van een boek dat mij werd aangeboden door de voorzitter van de Joodse Gemeente Winterswijk. De voorzitter is van na-de-oorlog. Het boek is net uit en is gebaseerd op een gevonden dagboek van haar omgekomen tante, die ze nooit heeft gekend. Het beschrijft hoe een ‘gewoon’ pubermeisje van een ‘gewoon’ leven langzaam in een ongewoon bestaan belandt om uiteindelijk vergast te worden. Het beschrijft het alledaagse leven van de Joden in Winterswijk. Langzaam maar zeker wordt dat ‘gewone’ leven buitengewoon ongewoon, maar bijna de gehele niet-Joodse burgerij van Winterswijk accepteerde het ongewone leven als ‘gewoon’.

    Gedurende de coronatijd houdt Opperrabbijn Jacobs een dagboek bij voor het Joods Cultureel Kwartier. Deze stukken worden dagelijks geplaatst op CIP.nl

    Over de auteur